บางครั้งสิ่งมีชีวิต ที่เรียกว่าคน ก็ไร้ซึ่งคุณค่า เพราะทำตัวได้ไม่ต่างกับพวกเศษสวะ ที่ไม่มีประโยชน์อะไรใดๆ ทำตัวเป็นแค่ ขยะที่มีร่างกาย และจิตใจที่ใฝ่ต่ำ ไร้ซึ่งการสำนึกถึง คุณค่าของชีวิต และ การโตในจิตใจ คิดได้ไม่ต่างอะไรกับพวกมดปลวกที่ คอยไปตอมตามสิ่งที่ตัวเองต้องการ โดยไม่ได้คิดถึงสิ่งต่างๆ แต่บางครั้ง มนุษย์คนนี้ ก็น่าขยะแขยงยิ่งกว่า เศษซากสัตว์ เพราะทำแต่เรื่องที่มัน ต่ำได้อย่างไม่รู้สึกครางแครงใจแม้แต่น้อย และยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักสิ่งที่ถูสิ่งที่ผิด และไม่เคยสำนึกต่อการกระทำที่ต่ำต้อย ไร้ยางอาย และไร้ค่าสักนิด ช่างเป็นเรื่องน่าสงสาร ที่เศษสวะ ที่มีกายเนื้อนี้ มีชีวิตที่ไร้ค่าอยู่บนโลกมนุษย์ โดยต้องรับเคราะห์กรรมต่อไป เพราะทุกสิ่งที่ทำลงไป ล้วนเป็น โซ่แห่งโชคชะตากรรมที่จะต้องเผชิญ ซึ่งผมอาจจะเป็นคนเร่งโซ่นั้นให้มัน ดึงเข้ามาใกล้มากขึ้น ที่แม้อาจดูเป็นการรังแก เหยียบย่ำ ซ้ำเติม ข้ามคนที่ล้มอยู่แต่ หากสิ่งที่ข้าม เป็นเพียง เศษสวะประหนึ่งมดปลวก ที่จะเหยียบให้ไม่ตายมันยากยิ่ง ก็คงไม่ใช่สิ่งที่ ผิด เพราะนี่คือสิ่งที่ผมเชื่อ และ ตราบใดที่เจ้าเศษสวะชิ้นนี้ ยังสร้างความวุ่นวายให้อีก ก็คงจะจำเป็น ต้องให้ตัวเอง ใช้มือนี้ เพื่อ บิดให้ทุกสิ่งมันจบลง

ขอให้ดวงวิญญาณ ของสิ่งมีชีวิตที่โง่เขลานี้ ลงสู่ห้วงนรก อย่างทรมาน และ รับกับกรรม และสิ่งที่ตัวเองก่อ ไว้ตลอดกาล